TRZY KOLORY. CZERWONY, Krzysztof Kieślowski

prod. Szwajcaria, Francja, Polska 1994

“Trzy kolory. Czerwony” to ostatni film z trylogii ilustrującej trzy hasła Rewolucji Francuskiej: Wolność, Równość, Braterstwo i – wedle zapowiedzi reżysera – ostatni film w jego karierze. Więź, jaka łączy głównych bohaterów filmu, modelkę Valentine Dussaut i sędziego Joseph’a Kerna jest pewnym rodzajem braterstwa. On – cynik i pesymista, pełen gorzkiej mądrości i szorstkiego wdzięku, ona – piękna, dobra, ufna i gotowa kochać – walczą ze sobą, ścierają się, a jednocześnie potrzebują siebie. Ona budzi go do życia, on – o dziwo – zaraża ją wiarą w miłość.

 

 

Copyright DR-MK2

Dwudziestoletnia modelka Valentine Dussaut i Auguste Bruner, student prawa, mieszkają przy tej samej ulicy w Genewie. Codziennie mijają się, nie zwracając na siebie szczególnej uwagi. Pewnego wieczoru Valentine potrąca samochodem błąkającego się na ulicy psa. Wystraszona i zdenerwowana dziewczyna odwozi zwierzę pod adres przyczepiony do jego obroży. Tym sposobem trafia do domu sędziego, który podsłuchuje rozmowy telefoniczne swych sąsiadów, poznając ich najtajniejsze, często wstydliwe tajemnice.




Copyright DR-MK2

Valentine jest początkowo oburzona postępowaniem sędziego. Ale z czasem ten zgorzkniały i zamknięty w sobie mężczyzna zaczyna ją coraz bardziej intrygować. Dziewczyna uświadamia sobie, że jego działanie jest desperacką próbą zrozumienia ludzkich czynów, motywów i intencji, być może zrozumienia własnego postępowania. W kolejnych scenach ujawniają się nieoczywiste i tajemnicze związki łączące, pozornie od siebie oderwanych i pozostających wciąż w oddaleniu, Valentine i Auguste’a.

Copyright DR-MK2

„Trzy kolory: Czerwony” otrzymał Cezara za muzykę Zbigniewa Preisnera, nagrodę Georgesa Meliesa dla najlepszego francuskiego filmu 1994 roku przyznaną przez francuski syndykat krytyków filmowych, nagrodę krytyków Los Angeles dla najlepszego filmu zagranicznego i nominację do Złotego Globu w tej samej kategorii. W roku 2019 film zdobył prestiżowe 2. miejsce na liście Najlepszych Filmów Wszechczasów “Metacritic”, co świadczy o jego uniwersalnym wydźwięku i ponadczasowej wartości artystycznej.

 

Copyright DR-MK2

W filmie ważna jest nie tyle akcja, co szczegóły, pewne przedmioty, elementy scen, statyści pojawiający się w tym, a nie innym momencie. Szczegóły te sugerują m.in. że istnieje jakiś tajemniczy związek między Valentine i Augustem. Ogromnym atutem „Czerwonego” są aktorzy: Irène Jacob, która grała już u Kieślowskiego w „Podwójnym życiu Weroniki” i Jean-Louis Trintignant, jeden z najznakomitszych aktorów francuskiego kina. Wspaniałe są także zdjęcia Piotra Sobocińskiego. Ciepłe tonacje, miękkie światło robiące wrażenie naturalnego i długie ujęcia sprawiają, że plenery – kręcone w Lozannie i Genewie – wydają się bardziej namalowane niż sfotografowane. [PAT]

Źródło:

http://www.filmpolski.pl/fp/index.php?film=126265